เป็น"วิ่งราว"หรือ

[เทพธันเดอร์นครปฐม]

มีฎีกา"วิ่งราว"มาฝากให้พิจารณา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10344/2550
พนักงานอัยการจังหวัดราชบุรี
โจทก์

นางสาวบุญเลิศ เปี่ยมกลัด
จำเลย





ป.อ. มาตรา 336



จำเลยใช้อุบายเข้าไปขอซื้อสินค้า เมื่อ น. ไปหยิบสินค้าและเผลอ พวกของจำเลยลงจากรถลักบุหรี่ไปจากร้านค้าของผู้เสียหาย ผู้เสียหายอยู่อีกฟากถนนและเห็นเหตุการณ์ในระยะห่าง 20 เมตร ลักษณะการกระทำดังกล่าวยังถือไม่ได้ว่าพวกของจำเลยเอาบุหรี่ของผู้เสียหายไปต่อหน้าผู้เสียหาย การกระทำของพวกของจำเลยไม่เป็นการฉกฉวยเอาซึ่งหน้า ไม่เป็นความผิดฐานร่วมกันวิ่งราวทรัพย์



________________________________




โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2544 เวลากลางวัน จำเลยกับนางสาวตรีรักและนางสาวปัทมาจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 1838/2544 ของศาลชั้นต้นร่วมกันลักบุหรี่ 7 หีบ ราคา 1,918 บาท ของนางสุณีผู้เสียหายไป โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้าโดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะ เพื่อสะดวกแก่การกระทำผิด หรือการพาทรัพย์นั้นไป หรือเพื่อให้พ้นการจับกุม ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 336, 336 ทวิ

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 336 วรรคแรก ประกอบมาตรา 336 ทวิ จำคุก 6 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 4 ปี

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 7 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (7) วรรคแรก ประกอบมาตรา 336 ทวิ, 83 ลงโทษจำคุก 3 ปี รับสารภาพชั้นจับกุมและสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 2 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า “พิเคราะห์แล้ว ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 7 ฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่าในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ จำเลยกับพวกอีกสองคนขับรถจักรยานยนต์ไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนไปจอดที่หน้าร้านค้าของนางสุณีผู้เสียหาย แล้วจำเลยลงจากรถเข้าไปในร้านใช้อุบายขอซื้อกระดาษทิสชูและปลั๊กไฟฟ้า เมื่อนางสาวนิภาบุตรสาวเดินไปหยิบปลั๊กไฟฟ้านั้น จำเลยเดินตามเข้าไปด้วย ขณะนางสาวนิภากำลังหยิบสินค้าและเผลอนั้น พวกของจำเลยอีกคนหนึ่งลงจากรถเข้าไปลักบุหรี่จำนวน 7 หีบ ราคา 1,918 บาท ซึ่งวางอยู่ในตู้หน้าร้านขึ้นรถหลบหนีไป ส่วนจำเลยขึ้นรถไม่ทันและถูกผู้เสียหายกับพวกจับกุมไว้ได้ ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยได้กระทำผิดฐานวิ่งราวทรัพย์หรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยใช้อุบายเข้าไปขอซื้อสินค้า เมื่อนางสาวนิภาไปหยิบสินค้าและเผลอ พวกของจำเลยลงจากรถลักบุหรี่ไปจากร้านค้าของผู้เสียหายนั้น ได้ความว่านางสาวนิภาและนายวิษณุซึ่งอยู่ในร้านค้ามิได้รู้เห็น แสดงว่า พวกของจำเลยลอบลักหยิบเอาบุหรี่ไปโดยไม่ให้บุคคลในร้านเห็น แม้ผู้เสียหายซึ่งอยู่ในร้านตัดผมฟากถนนฝั่งตรงข้ามจะเห็นเหตุการณ์ขณะพวกของจำเลยลงจากรถเข้าไปลักบุหรี่ก็ตาม แต่ก็ได้ความว่า ผู้เสียหายอยู่อีกฟากถนนและเห็นเหตุการณ์ในระยะห่าง 20 เมตร ตามแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุเอกสารหมาย จ.2 ลักษณะการกระทำดังกล่าวยังถือไม่ได้ว่าพวกของจำเลยเอาบุหรี่ของผู้เสียหายไปต่อหน้าผู้เสียหาย การกระทำของพวกของจำเลยไม่เป็นการฉกฉวยเอาซึ่งหน้า ดังนั้น การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานร่วมกันวิ่งราวทรัพย์ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 7 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย”

พิพากษายืน






( ชูเกียรติ ตันทวีวงศ์ - ชาลี ทัพภวิมล - คำนวน เทียมสอาด )

ลิงก์ผู้สนับสนุน Sponsored Links

[จารชน]

http://www.sobsuan.com/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=10705&sid=ad5948c5982a14d2c51e384b70bf02b3
ความเห็นเดิมที่เคยแสดงไว้ ของความหมายคำว่า "ซึ่งหน้า" ในความหมายของวิ่งราวทรัพย์
"...คือผมเห็นว่าฎีกาผู้เสียหายรู้สึกตัวพอดีจนสามารถใช้มือของตนเองไปตะปบมือของคนร้ายได้ในทันทีทันใด ศาลท่านยังฟันธงว่าเป็นลักทรัพย์ ดังนั้นผมจึงเห็นว่า จุดแบ่งมันไม่น่าจะอยู่ที่ผู้เสียหายรู้สึกตัวขณะฉกฉวยเท่านั้น เพราะแม้คนร้ายจะแอบเอาทรัพย์และเจ้าทรัพย์รู้ตัว ศาลท่านยังบอกว่าลักทรัพย์ ผมจึงจินตนาการต่อไปว่า คำว่าวิ่งราวทรัพย์ น่าจะหมายความรวมไปถึงเจตนาของคนร้ายด้วยที่กล้าดีบังอาจหรือกระทำการโดยอุกอาจไม่เกรงกลัวถึงขนาดมีเจตนาทำให้ผู้เสียหายเห็นหรือรู้สึกตัวเพิ่มเข้าไปด้วย แบบว่ามันกล้าที่จะทำให้ผู้เสียหายรู้สึกตัวด้วยทำนองนี้ครับ คล้ายๆ กับว่า คนร้ายได้บอกเจ้าทรัพย์โดยปริยายว่ากูลักทรัพย์มึงแล้วนะรู้ไว้ซะด้วย คือไม่ใช่การแอบเอาทำนองนี้นะครับ ท่านพี่เทพฯ เห็นว่ายังไงครับ "
ความเห็นเดิมที่เคยแสดงไว้ ของความหมายของคำว่า "ฉกฉวย" ***ผมจึงขอให้คำนิยามของคำว่า "ฉกฉวย" ดังนี้ครับ คือ อาการที่เอาทรัพย์มายึดถือไว้และแย่งกรรมสิทธิ์จากเจ้าของหรือผู้ครอบครองทรัพย์ในเวลาเดียวกันอย่างรวดเร็วในเวลาเพียงเสี้ยววินาที " ต่อมาได้แสดงความเห็นขอแก้ไขคำว่า "เสี้ยววินาที" อาจจะเกินเลยเกินจริงไปบ้างนะครับ(สนุกเกินเลยไปหน่อย) ขอแก้เป็นว่า ในเวลาที่รวดเร็วขนาดที่เจ้าทรัพย์หรือคนทั่วๆ ไปคว้าตามไม่ทันแล้วกัน
*** เห็นด้วยครับกับศาลฎีกา เพราะไม่เข้านิยามของคำว่า "ซึ่งหน้า" ที่ผมเคยได้แสดงไว้

[เทพธันเดอร์นครปฐม]

ก็น่าจะเป็นดังที่ท่าน"จารชน"คิดแหละครับ